Een wandeling door de kliniek

Op dit moment heb ik weinig inspiratie om wat te schrijven, daarom weer een fotoverhaal. Deze keer een tour door de kliniek die we hebben in kamp Mina (dit is een andere kliniek dan op de foto’s van de vorige blog). Leuk feitje daarbij is dat meer dan de helft van de patiënten inwoners uit de stad zelf zijn, blijkbaar zijn ze tevreden over de zorg die we leveren in de kliniek én het is natuurlijk gratis!

Allereerst een overzichtsfoto van de kliniek. 2 grote tenten met een hek erom heen. Op de foto daaronder zie je de ingang.

De kliniek in Mina

 

De ingang

 

De patiënten worden heel geordend in rijen op bankjes neergezet en wachten daar allereerst op de registratie. Bij de registratie worden hun gegevens opgeschreven (naam, leeftijd, geslacht en waar ze vandaag komen) en hun temperatuur opgemeten.

Bij binnenkomst

 

Registratie

 

Dan mogen ze naar de volgende ‘wachtkamer’, waar ze ook weer netjes in rijen wachten om 1 voor 1 gezien te worden door het medisch personeel (het ziet er misschien niet heel geordend uit, maar men weet precies wie er eerst aan de beurt is)

De wachtkamer

 

Hieronder een overzichtsfoto van de plek waar de patiënten worden gezien, je kunt het een soort huisartsenpost noemen.

De 'eerste hulp'

 

Allereerst wordt de patiënt gezien door de arts assistent. We werken hier met 2 arts assistenten en soms zien we zelf ook patiënten (dan vertaalt de verpleegkundige voor ons). Vervolgens gaan ze óf rechtstreeks naar de apotheek of ze worden doorgestuurd naar het ‘laboratorium’, waar er getest kan worden op malaria. Ook worden hier wonden verzorgd en verbonden.

Gezien worden door de arts

 

De apotheek

 

Het lab

 

Hieronder zie je de wachtruimte voor de uitslag van de malaria test en hier wachten ook vaak de zwangere vrouwen om gezien te worden door de verloskundige. Haar zie je op de foto daaronder. Er is hier geen echo apparaat om te kijken hoe het met de baby gaat, maar er wordt wel goed in de gaten gehouden hoe het met de moeder gaat, of haar voedingstoestand toereikend is en of ze andere gezondheidsproblemen heeft. Voor de bevalling wordt ze doorgestuurd naar het ziekenhuis. Het is in zo’n land als dit veiliger om niet thuis te bevallen. Ze hebben hier trouwens vreemde tradities bij sommige stammen: als een vrouw een baby heeft gekregen, eet ze 3 dagen niets (hoezo aansterken?) en moet ze een maand in huis blijven met de baby.

Wachten op lab uitslag of de verloskundige

 

Bij de verloskundige

 

Op de volgende foto zie je een overzichtsfoto van het consultatiebureau. Hier worden de kinderen ingeënt, krijgen de ondervoede kinderen hulp en zit ook de verloskundige. Gedurende de dag lopen hier een aantal moeders in en uit met hun kinderen.

Het consultatiebureau

 

Wat doe ik nu in de kliniek? Vooral het overzicht houden, zorgen dat iedereen zijn of haar werk goed doet, zorgen dat er genoeg spullen en medicijnen voorradig zijn, aanvullende on the job training geven. Als er vragen zijn van de stafleden kunnen ze die altijd aan me stellen en verder zie ik soms ook patiënten. Genoeg om een hele dag druk mee te zijn.

En het werk in de kliniek is niet het enige wat gedaan moet worden. We zijn bijvoorbeeld afgelopen week ook weer druk geweest met het voorbereiden van een mazelen vaccinatie voor een hele provincie hier in de buurt. We hebben wekelijkse vergaderingen met de gezondheidswerkers van de overheid en met andere hulporganisaties en daarnaast zijn er ook andere logistieke zaken te regelen, zoals salarissen of inkopen doen. Zo moeten we ook weleens langs de markt om wat te halen voor het eten, zoals kip…

Kip voor 't avondeten

 

Posted in Geen categorie | 10 Comments

Het leven in Renk

Hieronder zomaar wat foto’s van het leven en werk hier.

Allereerst een foto van het huis waarin ik woon. Nope, geen tent deze keer en zelfs 24u elektriciteit en water! Dat betekent onder andere een echte douche en een goed bed, best luxe.

Mijn huis

 

En regelmatig zit ik binnen te werken aan wat wekelijkse en maandelijkse rapporten of schrijf ik een website verhaal…

Onze werkruimte

 

Op onderstaande foto zie je een doorsnee maaltijd hier, hmmm…

Een doorsnee maaltijd

 

Een paar actiefoto’s van mij in de kliniek, op de eerste neem ik een klein beetje bloed af door middel van een vingerprik, voor een sneltest op malaria. Op de tweede foto zie je me een patiëntje registreren in ons registratieboek.

Malaria test

 

Registratie van de patientjes

 

En in de tent die we gebruiken als kliniek, is het vaak te heet… dus zitten we regelmatig buiten, waar de wind iets verkoeling geeft!

De mobiele kliniek

 

Dan hier nog een paar plaatjes van de vluchtelingenkampen. Op de eerste foto zie je in de verte kamp Mina en de twee grote tenten met vlag is onze kliniek daar. Op de tweede foto zie je kamp Payuer, het nieuwste kamp hier. De mensen komen met veel bezittingen, daarom zie je hun bedden daar staan op de derde foto…

Kamp Mina

 

Kamp Payuer

 

Buiten slapen

 

Deze truck is overvol geladen met bezittingen van mensen die weer doorreizen naar een andere plaats.

Verhuizen van bezittingen

 

Op onderstaande foto zie je het watersysteem wat ons waterteam heeft opgezet, dit geeft de mensen veilig drinkwater!

Het watersysteem

 

Posted in Geen categorie | 9 Comments

De mazelen

Vorige week dinsdag ben ik onverwacht overgeplaatst naar een andere locatie. Dus geen plumpy’doz meer. Nu bevind ik me in het noorden van het land, dichterbij de grens met Sudan.

Er zijn veel Zuid-Sudanezen die terugkeren vanuit Sudan, zogenaamde ‘returnees’. Door gebrek aan mogelijkheden en geld om verder het land in te reizen, stranden ze hier. Dit is namelijk één van de weinige plekken waar ze relatief gemakkelijk de grens over kunnen steken. Hier wonen ze in vluchtelingenkampen rondom de stad.

In één van deze kampen heeft Medair een goed draaiende gezondheidspost. Dit is een soort combinatie tussen een consultatiebureau, een huisartsenpost en een verloskundigenpraktijk. Daarnaast is er een voedingsprogramma voor de ondervoede kinderen.

Vanwege de verwachting dat er de komende tijd nog duizenden mensen zullen komen, is er een ander nieuw kamp opgezet, een stuk verderaf van de stad. Daar zijn we ook begonnen met een aantal dagen basis gezondheidszorg te geven, een zogenaamde ‘mobiele kliniek’. Twee of drie keer in de week gaan we dan met een voorraad medicijnen en wat andere spullen die kant op.

Afgelopen maandag hebben we in dit nieuwe kamp zoveel mogelijk kinderen onder de 15 ingeënt tegen mazelen. In een vluchtelingenkamp is er een behoorlijk risico op een mazelen uitbraak en dit is behoorlijk gevaarlijk voor de kinderen. Om dit te voorkomen is een mazelen vaccinatie één van de eerste prioriteiten.

Hieronder wat foto’s van de vaccinatie.

Posted in Geen categorie | 9 Comments

Ik kan geen plumpy’doz meer zien!

Hoog tijd voor een nieuwe update. Het gaat goed met me hier, alleen druk geweest de laatste 2 weken. De nieuwe voorraad aanvullend voedsel wat we aan de kinderen geven, is namelijk binnengekomen. Dozen vol met plumpy’doz (zoals het heet). We hebben dit gelijk rond laten bazuinen in de omgeving en zo stonden er weer rijen met moeders en kinderen op de stoep.

Het is niet eventjes hun een paar van die potjes geven, maar een heel proces van kijken hoe het met de kids gaat, ze wegen en meten om te kijken of ze voor of achteruit gaan en te bepalen of ze evenveel krijgen of misschien meer nodig hebben. Ook moet elk kind opgezocht worden in de registratieboeken (hoezo computers?) om daarin hun gegevens te noteren. Soms is dat echt een speurtocht, want ons nummersysteem in één van de boeken is niet zo erg handig… en vindt dan maar eens één specifiek kind tussen honderden anderen.

Registratie

 

Op een dag dat er wat minder moeders met kinderen waren, hebben we een deel van de nieuwe voorraad plumpy’doz eens grondig uitgezocht. Een aantal dozen was namelijk al beschadigd aangekomen, aangevreten door ratten of gebutst en gedeukt. Alle kapotte potjes hebben we verbrand. Hieronder het uitzoek en schoonmaakproces op de foto:

Plumpy'doz uitzoeken

 

Deze week hebben we ook ons programma uitgebreid met een nieuwe locatie. Dit is een uur rijden (lees: hobbelen) hier vandaan en op een plaats waar de situatie zo mogelijk nog slechter is. Van de bijna 300 nieuwe kinderen die we hebben gezien, was bijna 30% matig ondervoed en zo’n 5% ernstig ondervoed, dat is erg veel! Dus ik ben blij dat we ze zo een beetje kunnen helpen, ook al zijn het lange dagen en wil ik aan het einde van de dag geen plumpy’doz meer zien…

Nu heb ik een heerlijk lang weekend en dat kan ik goed gebruiken. Het is wel een vreemd idee dat het Pasen is dit weekend, maar ik heb de komende dagen veel tijd om daarbij stil te staan en te vieren wat Jezus voor ons heeft betekend!

Nog een paar andere gebeurtenissen van de afgelopen weken:
-Na 1,5 week zonder fruit, vonden we ineens sinaasappelen op de markt, hoe lekker!
-Onze lokale ‘driver’ dacht dat de auto wel een schoonmaakbeurt kon gebruiken en heeft er daarom doodleuk emmers vol water op én in gegooid… Dus alles nat, inclusief dashboard, bekleding van de stoelen, de VHF radio etc.
-Op het stuk grond naast onze verblijfplaats vonden ze ineens unexploded ordnances (ontplofbare wapens/munitie), ze maakten ons ongerust door er landmijn bordjes naast te zetten… het bleken slechts volle geweerpatronen o.i.d.
-We kregen ananassen ingevlogen en het was hier zo heet dat ze zijn gaan ‘zweten’ en borrelen, daarna smaakten ze naar alcohol…
-Als we een keer eieren hebben, ga ik proberen een eitje te bakken op de motorkap van de auto. Maar voor nu zijn er geen eieren te krijgen hier, want volgens zeggen zijn àlle kippen gestolen bij de aanvallen van de andere stam

Posted in Geen categorie | 5 Comments

Ondervoeding

Ondervoeding is hier een groot jaarlijks terugkerend probleem en ik heb in de laatste weken dan ook best veel ondervoede kinderen gezien. Sommige een beetje ondervoed, sommigen heel erg. Vooral nu aan het einde van het droge seizoen groeit het aantal ondervoede kinderen… de voedselvoorraden zijn op en het duurt nog wel een paar maanden voordat de mensen kunnen oogsten. De conflicten op sommige plaatsen in dit land verergeren de situatie alleen maar.

Het is soms best heftig om te zien of om zo’n kwetsbaar kind in m’n handen te houden. Ook heb ik intussen een stuk meer geleerd over ondervoeding en hoe complex het eigenlijk is. Vooral de kinderen die ernstig ondervoed zijn, leven in een heel wankel evenwicht…  de behandeling is niet makkelijk, zeker niet als je niet alle middelen voorhanden hebt.

Hieronder zie je een foto van Nyading, een paar weken geleden genomen. Dit meisje van 2 leidt aan een vorm van ondervoeding waarbij je veel vocht vasthoudt. Zoals je ziet is haar gezicht helemaal opgezet van het vocht en dit betekent dat ze er ernstig aan toe is. Op deze foto ziet ze er al een beetje beter uit dan een paar dagen daarvoor en ze leek al een beetje op te knappen! Hopelijk een stijgende lijn, maar eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe het nu met haar gaat, omdat ik na mijn rustweek niet meer op die locatie ben geweest.

Nyading

 

Zo’n meisje staat wel op m’n netvlies gebrand, net als Nyalony op de foto hieronder. Ze is 6 maanden oud en weegt maar 1,5 kilo… zo ontzettend kwetsbaar!

Nyalony

 

Wat is het dan super dat ik hier in Pibor kan helpen met het voedselprogramma en bijvoorbeeld de matig ondervoede kinderen wat kan geven, zodat ze hopelijk niet verder achteruit gaan! En ik geniet ervan om al die mooie schepsels te bewonderen, naar ze te lachen en ze vervolgens met grote ogen naar een blanke te zien kijken of een verlegen glimlach op hun gezichtjes te zien.

Ook konden we de afgelopen week de lokale medewerkers aanvullende training geven over ernstige ondervoeding en leren ze de komende weken hiermee om te gaan door zelf 5 kinderen zonder complicaties te behandelen. Één van hen is Mathuochi (zie foto) en als we tijd hebben, is het heerlijk om even een beetje extra aandacht te kunnen geven!

Mathuochi

 

Posted in Werk | 11 Comments

Weer aan het werk (soort van)

Sinds maandag ben ik weer terug in Zuid-Sudan en op dit moment ben ik in Pibor. Dit is een plaats waar ik al eerder geweest ben (zie o.a. mijn blog ‘conflictgebied’ van 5 februari) en waar we vanuit Medair een aanvullend voedsel programma hebben.

Op het moment dat ik dit schrijf, probeer ik weer te wennen aan de hitte van dit land, aan het eten van rijst en bonen en aan het stof. Ik voel me hier nooit echt schoon, soms denk ik dat ik bruin geworden ben, maar als ik dan over mijn huid wrijf komt er zwart vanaf. Lekker hé? Misschien geloof je het nu niet meer als ik het zeg, maar Afrika is echt heel leuk hoor, vooral een keer naartoe gaan om het zelf te beleven!

Verder is het hier op het moment qua werk redelijk rustig, wat te maken heeft met wat logistieke problemen. In het voedselprogramma hier geven we de kinderen onder de 3 jaar namelijk extra verrijkt voedsel om te voorkomen dat ze ondervoed raken. Momenteel is het erg moeilijk om dit spul hier te krijgen en zitten we te wachten op een nieuwe voorraad. Binnenkort verwachten we (hopelijk) 6 helikopters vol, zodat we voorlopig genoeg hebben!

Omdat we hierdoor toch tijd zat hebben, geven we de lokale medewerkers wat aanvullende training, maar vandaag doen we even helemaal niets… En dat is niet zonder reden: de overheid is in dit land begonnen met het ontwapenen van de bevolking en deze dagen doen ze dat hier in deze omgeving. Het krioelt letterlijk van de soldaten. Vandaag moesten alle mensen (incl. onze lokale medewerkers) in Pibor bij hun huizen blijven, zodat hun huizen doorzocht konden worden op eventuele wapens. Hopelijk kunnen we morgen weer verder met ons werk.

Het leven hier blijft afwisselend en interessant! Elke dag is weer een nieuw avontuur, of het nu stilzittend is of hardwerkend, er gebeurt altijd wel iets.

Posted in Werk | 4 Comments

Genieten van de ‘kleine’ dingen

Hier in Nairobi geniet ik van een zogenaamde R&R, een rustweek. Geen officiële vakantie, maar wel vrije tijd. Een soort compensatie voor een vaak 6-daagse werkweek en zwaardere leefomstandigheden. Twee weken geleden zou ik gezegd hebben dat ik nog wel een aantal weken door zou kunnen werken, maar intussen heb ik gemerkt dat ik toch wel erg moe was en deze week vol met ‘niets’ wel goed kan gebruiken!

En ik was het een beetje vergeten, maar wat is het heerlijk om:
-de wc àltijd te kunnen doorspoelen
-echte filterkoffie te drinken
-een spijkerbroek te dragen
-drop te eten
-te genieten van een warme douche
-naar de supermarkt te gaan en te kunnen kopen wat ik maar wil
-voor mezelf te koken
-koude verse vruchtensap te drinken in een restaurant
-mango’s en papaja’s te eten
-naar de kerk te gaan
-het ’s avonds koud te hebben
-(bijna) altijd elektriciteit te hebben
-op een lekkere bank te zitten
-een paar dagen helemaal alleen te zijn en geen rekening te hoeven houden met anderen
-appeltaart te bakken (en natuurlijk op te eten)

Oftewel: ik geniet hier van veel kleine dingen, die ineens groot lijken!

Posted in Persoonlijk | 17 Comments

Mooie mensen

Hieronder zomaar een aantal foto’s van een aantal mensen hier. Zijn ze niet prachtig?

Deze stoere jongens gaven me hun liefste glimlach:

mooiemensen1

 

De mensen van de Nuer stam kerven allerlei figuren in hun gezicht, vandaar alle ‘stipjes’ bij deze vrouw.

mooiemensen2

 

Dit is één van onze enthousiaste medewerkers in de kliniek in Jiech. Al kan hij geen woord Engels, met gebarentaal kun je veel en zijn begroetingen zijn altijd even hartelijk.

mooiemensen3

 

Ze zijn hier erg gewend aan de vliegen en de kleintjes hebben niet altijd de energie om ze weg te jagen…

mooiemensen7

 

En zo dragen de moeders hun baby’s, in een ‘Mozes-mandje’ op hun hoofd:

mooiemensen5

 

De mensen hier zijn boven verwachting lang, inclusief de vrouwen. En lengte wordt erg gewaardeerd: hoe langer de vrouw, hoe meer koeien de familie krijgt als ze gaat trouwen. Hieronder één van de lange mannen.

mooiemensen8

 

Dit kapsel zou bij mij nooit werken, ons haar is zo verschillend! En daarom gaan er soms heel wat vieze handjes door mijn haren heen, om eventjes te voelen…

mooiemensen6

 

Een beetje verlegen?

mooiemensen9

 

En dit kleine meisje is niet zo bang voor blanken en is een beetje mijn vriendinnetje geworden. Dus Lieke en Sarah: ik heb heel leuk met haar kunnen spelen!

mooiemensen4

 

Posted in Werk | 9 Comments

Jesus is my gun

Vorige week heb ik doorgebracht in Juba om een veiligheidstraining te volgen. Er zijn genoeg redenen hier om deze training te volgen, onder andere om me meer persoonlijk bewust te zijn van de veiligheidsrisico’s, te weten welke maatregelen ik kan nemen om incidenten te beperken en om beter voorbereid te zijn op mogelijke incidenten. Oftewel, de 6 P’s (in het Engels dan…) “Prior planning and preparation prevents poor performance.”

Onderwerpen die we bijvoorbeeld besproken hebben zijn: de context van veiligheid, strategieën om risico’s te verkleinen, acceptatie door de bevolking, communicatie, het plannen van reizen en het reizen in een konvooi, wat te doen als je terecht komt in een vuurgevecht, het treffen van veiligheidsmaatregelen voor je verblijfplaats, evacuatie en herlocatie, omgaan met incidenten en het rapporteren ervan, omgaan met stress etc.

Erg interessant en mijn certificaat is binnen, dus wees niet bezorgd. En zoals één van mijn Zuid-Sudanese collega’s hier het heel mooi verwoorde toen ik hem vroeg of hij soms ook een wapen thuis heeft (zoals erg veel mensen hier), reageerde hij ontkennend en zei: “Jesus is my gun”. Daar wil ik me graag bij aansluiten!

Naast deze training was het erg lekker om even in Juba te zijn. Het leek erg luxe allemaal en ik heb veel gezellige dingen gedaan. Zo ben ik 3x uit eten geweest, heb ik 2x een filmavond gehad, heb het zwembad bezocht, een Bijbelstudie bijgewoond, de hele ochtend in de keuken gezeten en pannenkoeken gegeten, Kolonisten van catan gespeeld en niet gewonnen…

En intussen ben ik weer terug in Jiech om te helpen in de kala azar kliniek. Mijn tent is weer opgezet, ik douche weer onder de sterrenhemel en voer de kuikentjes (helaas is er eentje opgegeten door een roofvogel). Had ik trouwens al verteld dat de kinderen hier graag willen dat ik mijn neus plat maak / afknip? Mijn ‘lange’ neus vinden ze helaas niet mooi :s

Posted in Werk | 13 Comments

Kamperen

Hieronder een korte impressie van mijn leefomstandigheden de afgelopen weken.

Allereerst nog even een foto van mijn vliegkunsten. Helaas heb ik na de eerste vliegreis mijn vlieglessen niet kunnen voortzetten en duurt het nog wel even voordat ik mijn brevet haal…

Ik kan vliegen!

 

Dan een plaatje van de landingsbaan in Jiech. Het zijn hobbelige landingen en gelukkig vliegt de piloot meestal eerst een rondje om de mensen te waarschuwen, voordat de landing echt wordt ingezet.

De landingsbaan in Jiech

 

Hieronder zie je een foto van de slaapvertrekken in Jiech. Het zijn 3 slaapplaatsen en een soort ‘eetkamertje’, al eten we over het algemeen gewoon buiten.

De slaapruimtes in Jiech

 

Zo zag mijn slaapplaats in Jiech eruit, een beetje meer persoonlijk gemaakt!

Mijn plekje in Jiech

 

En dit is de ‘douche’, waarbij je wel moet zorgen dat de mensen weten dat je aan het douchen bent, want je kunt er aardig makkelijk zomaar per ongeluk naar binnen lopen of tussen de kieren doorkijken…

De douche in Jiech

 

De bijen zijn een probleem. Door de droogte zijn ze hard op zoek naar water en verzamelen ze zich rond alle waterplaatsen. Op deze foto zijn het er eigenlijk nog weinig! Handen wassen is met gevaar voor eigen leven en douchen kun je beter niet proberen als het nog licht is (gelukkig slapen ze ‘s nachts)

Lastige bijen

 

Hier zie je de keuken, er wordt in Jiech voor ons gekookt. Warm eten als lunch en diner, met name rijst met bonen of iets uit blik (gemixte groenten, tonijn of knakworstjes). 1x in de week wordt er vers voedsel ingevlogen en genieten we erg van een banaan, een sinaasappel en een tomaat.

De keuken in Jiech

 

Dit is het kantoor of wat ervoor door moet gaan. Buiten zie je de zonnepanelen staan, die zorgen voor onze elektriciteit. Zo kunnen we onze computers opladen of ‘s avonds een lamp aanzetten.

Het kantoor in Jiech

 

Ik heb trouwens geen foto van de kuikentjes. Als ze goed groot en dik zijn, belanden ze waarschijnlijk in de pan, dus ik wil me er niet teveel aan hechten…

En hieronder het kampeergebied in Pibor, de andere locatie waar ik een week geweest ben. Een heel ander gebied, waarin we samen met veel andere organisaties op 1 plek kamperen.

Kamperen in Pibor

 

Dit is één van de tenten die een beetje beschutting biedt tegen de zon. Links zie je mijn tentje staan.

1 van de slaapverblijven in Pibor

 

Medair zit vooral op dit stukje, met een eigen kokkin en wat eigen voorzieningen. Zo zie je bijvoorbeeld de heerlijke houten banken en probeer ik niet teveel af te vallen, zodat er wat zitvlees overblijft.

Onze leefruimte in Pibor

 

En als toegift deze foto, hier ben ik aan het oefenen met speerwerpen. Dit in het kader van de veiligheidstraining die ik deze week volg in Juba. Zie ik er niet bedreigend uit?

Oefenen met speerwerpen
Posted in Persoonlijk | 12 Comments